شبکه خبری Quartz که به ارائه اخبار اقتصادی بینالمللی شهرت دارد، بدون هیاهو وارد حوزه تولید محتوای خبری با استفاده از هوش مصنوعی شده است. این حرکت نهتنها انتقادهای زیادی را برانگیخته، بلکه پرسشهای مهمی درباره اعتبار، شفافیت، و کیفیت محتوای رسانهای در عصر دیجیتال مطرح کرده است.
در حالی که بسیاری از رسانههای معتبر دنیا در تلاش هستند تا با حفظ اعتماد مخاطبان، از فناوریهای جدید در مسیر بهبود خدمات خود استفاده کنند، Quartz از چند ماه گذشته بیسروصدا به انتشار گزارشهای مالی ساده با استفاده از هوش مصنوعی روی آورده است. هفته گذشته، این رسانه با تولید مقالات خبری کوتاه و برچسب “Quartz Intelligence Newsroom” پا را فراتر گذاشت.
یکی از این مقالات، با عنوان «کره جنوبی یافتههای اولیه درباره سقوط هواپیمای Jeju Air را به اشتراک میگذارد»، به وضوح نشان میدهد که متن اصلی از گزارشهای منتشرشده توسط رسانههای دیگر مانند CNN و MSN جمعآوری شده است. نکته جالب اینجاست که در این مقالات بهجای ارجاع مستقیم به منابع در متن، تنها در ابتدای مطلب به منابع اشاره شده است؛ رویکردی که فاصله زیادی با استانداردهای روزنامهنگاری حرفهای دارد.
سخنگوی شرکت مادر Quartz، G/O Media، تأیید کرده است که این پروژه “کاملاً آزمایشی” است، اما از ارائه جزئیات درباره ابزارها و مدلهای هوش مصنوعی استفادهشده خودداری کرد. هدف اعلامشده این پروژه، آزادسازی زمان خبرنگاران برای تهیه مقالات عمیقتر عنوان شده است. بااینحال، بسیاری معتقدند که چنین رویهای میتواند به کاهش اعتبار رسانه منجر شود، بهویژه در مواردی که دقت و شفافیت فدای سرعت و صرفهجویی اقتصادی میشود.
این موضوع در کنار عملکرد گذشته G/O Media که در سال 2023 به دلیل انتشار محتوای هوش مصنوعی پر از خطا تحت انتقاد شدید قرار گرفت، به موج جدیدی از اعتراضات دامن زده است. منتقدان این رویکرد را به منزله تلاش برای کاهش هزینهها به قیمت از دست دادن اعتماد مخاطبان میدانند. هرچند سخنگوی شرکت ادعا کرده که استقبال خوانندگان از این مقالات فراتر از حد انتظار بوده است، این موفقیت کوتاهمدت نمیتواند نگرانیهای بلندمدت در مورد کیفیت و اصالت محتوا را نادیده بگیرد.
روند استفاده از هوش مصنوعی در رسانهها به CNET و Gannett نیز گسترش یافته است، جایی که مطالب با نامهای جعلی یا خطاهای فاحش منتشر شدهاند. این تحولات، نهتنها چالشهایی برای حرفه روزنامهنگاری ایجاد کرده، بلکه نشاندهنده خطرات وابستگی بیشازحد به فناوری در صنایعی است که پایه آن بر اعتماد و صحت اطلاعات استوار است.
این روند به چه سمتی پیش خواهد رفت؟ آیا مخاطبان حاضرند اعتبار را قربانی سرعت و صرفهجویی کنند؟ یا رسانهها مجبور خواهند شد برای بقای خود در این عصر دیجیتال، به بازنگری در استراتژیهای خود بپردازند؟
